Pages

Showing posts with label ideas. Show all posts
Showing posts with label ideas. Show all posts

Oct 31, 2014

เพราะนึกถึงจึง Reference



การส่งต่อความนึกถึงด้วย Reference
เป็นการสื่อสารเฉพาะทาง
ที่คงมีคิดสหายไม่กี่คน
จะส่งมา ถูกที่ ถูกเวลา

และ
ข้าพเจ้าก็อาจเป็นคนแปลก
ที่อาจใช้อะไรแบบนี้
เป็นเชื้อเพลิงความคิด


การเติมแรงผลักดันดีๆ ให้กัน
จึงยังเป็นเรื่องจำเป็น
ไม่ว่าจะมา ในรูปแบบไหน

ขอบคุณสหาย PML


31 / OCT / 2014




Sep 10, 2014

กลับไปต่อ


ความทรงจำแบบอนาล็อก


ยังขับเคลื่อนสิ่งที่คิดฝันได้


โดยไม่ต้องมองไปข้างหน้าเสมอไป


แค่มองกลับไป

หาตัวเอง


หนัง: ตุ๊กแกรักแป้งมาก
ผู้กำกับ: ยุทธเลิศ สิปปภาค

10 กันยายน 2557
กรุงเทพ, ประเทศไทย
แจ๊ก


Jul 28, 2014

อ่าน: มนุษย์สังเคราะห์



ตั้งใจอ่านให้ทันไปร่วม Book Club สัปดาห์นี้
อ่านเกือบทัน แต่ติดธุระอื่น เลยไม่ได้ไป

นิยายไซไฟไทยยุคโมเดิร์น
ชอบภาษาที่มียุคสมัย กับบรรยากาศ
นิยายไซไฟแบบไทยๆ ที่ไม่ได้เน้น
ความสมจริงทางวิทยาศาสตร์
แต่เน้นเล่นกับอารมณ์ตัวละครที่มีปมซ่อนอยู่

27 Jul 2014
JAKK
Bangkok, Thailand

Jul 26, 2014

นาทีที่นิรันดร์




"ชั่วนิรันดร์ไม่เกี่ยวกับปริมาณของเวลา"



Jul 2, 2014

BOOKCLUB ขยับความคิด



BOOK CLUB หรือ กลุ่มอ่านหนังสือ เป็นกิจกรรมที่อยู่ใน TO DO LIST ของผมตลอดมา
แต่ผมปล่อยให้มันอยู่ในฐานะของสิ่งที่ "อยากจะทำ" และ "ต้องเป็นคนทำ"
จนลืมไปเลยว่า ไอ้กิจกรรมประมาณนี้ มีคนเค้าจัดมาแล้วอย่างต่อเนื่อง
โชคดีที่วันนึงมีน้องที่สนิทใจคนนึง โยนคำถามมาว่า

"ทำไมพี่ไม่ลองไปร่วมกิจกรรมกับเค้าดูละ ก็เค้าก็ทำแบบที่พี่อยากทำ"

เออวะ! ทำไมวะ เราถึงไม่ไปเป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมบางอย่างที่เราชอบ
โดยที่ยังไม่ต้องคิดว่าจะต้องเป็นคนทำเท่านั้น เราแค่ได้เป็นส่วนหนึ่งของมัน
ก็อาจเพียงพอที่จะขยับตัวและความคิด ให้ไปใกล้ในสิ่งที่เราชอบได้แล้ว

ยูเรก้า!

และมันก็จริงตามนั้น การได้เป็นส่วนหนึ่งของ BOOK CLUB
เป็นความสุขที่เลือกได้อย่างหนึ่งจริงๆ เราแค่ต้องตัดสินใจ
ใช้เวลาวันหยุดส่วนหนึ่ง ไปสังสรรค์ทางความคิด
โดยมี "หนังสือ" เป็นแกนกลางของวงสนทนา



สิ่งที่ชอบที่สุดในองค์ประกอบของ Book Club ก็คือ 'ทิศทางการสนทนา'
ที่แน่นอนว่าเริ่มต้นจาก "หนังสือ" เล่มที่หยิบมา แต่มันขยับขยายวงคิด
ออกไปได้มากกว่าแค่การคุยถึงเนื้อหา ตัวละคร พล็อตเรื่อง ฯลฯ
แต่ความสนุกน่าสนใจ จะอยู่ที่จังหวะการควบคุมวงเสวนาของ Host
หรือคนชวนอ่าน ซึ่งในกิจกรรมนี้คือ คุณอรรถ บุนนาค
และหนังสือที่หยิบมาชวนกันอ่านคือ "ผู้ดี ของ ดอกไม้สด"

เมื่อคนชวนอ่านมีความรู้รอบหนังสือ ที่ครอบคลุมไปถึงเกร็ดเล็กเกร็ดน้อย
เกี่ยวกับนักเขียน ประวัติศาสตร์ ตัวละคร วัฒนธรรม วิธีคิด ค่านิยม ฯลฯ
ทำให้ถึงเราจะไม่ได้อ่านหนังสือเล่มนั้น ก็สามารถเข้าร่วม Book Club ได้
และกลายเป็นว่าทำให้อยากอ่านหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาทันที

การโยนคำถามที่เริ่มต้นว่า "คิดยังไงกับ....." ไปรอบๆ วง
และทุกคน "ต้อง" แสดงความคิดเห็นออกมา คือเสน่ห์อย่างหนึ่ง
ซึ่งหาไม่ได้กับกิจกรรมรวมกลุ่มอื่นๆ สำหรับผมมันคือการชวนคุย
ชวนคิดในเรื่องของไอเดีย ความรู้ ที่อยู่รอบๆ หนังสือ
บทสนทนาที่ออกมามันจะเซอร์เรียลมากๆ แต่ทุกคนก็มีส่วนร่วมได้
ผมถือว่านี่เป็น Format ของวงสนทนาที่น่าเอาปรับไปใช้
ในการชวนคิดชวนคุย ในเรื่องอื่นๆ ด้วย

ต้องขอชื่นชม The Reading Room
ห้องอ่านหนังสือศิลปะของคนเมือง ที่ก่อตั้งและบริหารด้วย Passion
ของคนรักหนังสือและศิลปะ ที่พยายามจัดกิจกรรมทางวัฒนธรรมทางเลือกแบบนี้ขึ้นมา

การได้ไปเยี่ยมชมที่นี่เป็นครั้งแรก ทั้งๆ ที่เราควรจะไปตั้งนานแล้ว
ในฐานะคนที่อยากจะทำห้องสมุดขึ้นมาบ้างเหมือนกัน
ทำให้ได้ความรู้ที่กระแทกเข้าหัวอันดับต้นๆ เมื่อได้ไปอยู่ในห้องสมุด
และร่วมกิจกรรม Book Club ครั้งนี้ เลยได้เตือนตัวเองให้เห็นว่า
วัฒนธรรมย่อย กิจกรรมทางเลือก สถานที่เฉพาะทาง แบบนี้
จะเรียกร้องความป็อปปูล่าไม่ได้ จะคาดหวังการมีส่วนร่วมก็ไม่ง่าย
แต่ที่คาดหวังได้คือ "ความตั้งใจ" ของผู้จัดทำ ที่น่าจะเป็นพลังงานอันดับต้นๆ
ที่ทำให้สเปซที่ต้องมีค่าใช้จ่าย ยังคงอยู่ได้....ด้วยใจล้วนๆ

Book Club เดือนหน้า ก็ว่าจะไปอีก และจะลองอ่านหนังสือที่ชวนอ่าน
เผื่อว่าจะคิดได้สนุกและเข้าเรื่องกับวงเสวนามากขึ้น

JAKK
2 July 2014
BKK















Jun 27, 2014

สไตล์ลิสต์ของปัญหา

ความสำคัญมันไม่ได้อยู่ที่ว่า 
ปัญหาบนโลกนี้ ทั้งระดับชีวิต
ไปจนถึงระดับชาติ 
มันแตกต่างกันแค่ไหน

สิ่งที่จะแสดงความเจ๋งของชีวิต
หรือความเท่ของประเทศชาติ
มันขึ้นอยู่ที่ "สไตล์การแก้ปัญหา"
ที่แต่ละคน แต่ละชาติ เลือกมาใช้
โดยที่ไม่จำเป็นต้องมีสไตล์เดียวกัน

ทำไมวิธีคิดแบบอเมริกันจ๋าถึงดูมาตรฐานดี
ทำไมอะไรที่มันดูญี่ปุ๊นญี่ปุ่นถึงได้รับการยอมรับ

อาจถึงเวลาแล้ว ที่เราจะมั่นใจว่า
การแก้ปัญหาแบบ "ไทยไทย"
ก็อาจมีแง่งาม ไม่แพ้ชาติใดในโลก

จงมั่นใจในสไตล์การเล่น
ทั้งในสเกลชีวิต และวาระระดับชาติ

JKK
27 June 2014
BKK

Jun 21, 2014

ค้นเรื่องที่คุ้น

ช่วงนี้มีคำแนะนำจากสหายรอบข้าง ให้ไอเดียว่าบางทีเราอาจเจออะไรใหม่ๆ ก็ได้
ถ้าเลือกทำ หรือเลือกคิด ในเรื่องที่เราไม่ชอบ หรือในทางที่ไม่ถนัด
ซึ่งก็เป็นวิธีคิดที่น่าสนใจ และชวนปฏิบัติ

แต่โดยไม่รู้ตัว ข้าพเจ้ากลับทำตรงกันข้าม คือเลือกที่จะนึกถึงความประทับใจเก่าๆ
ที่อาจหลงลืมไประหว่างทางที่ค้นหาอะไรใหม่ๆ



"ส่งต่อความรัก" เป็นเพลงที่อยู่ในหัวแบบไม่รู้ตัว จำได้แม่นว่ามันเป็นเพลงทิ้งท้ายค่ายเบเกอรี่
ที่เรารู้สึกอินและมีส่วนร่วมแบบไม่มีเหตุผล

บางที ในยุคที่โลกเชื่อมโยง
การปัดฝุ่นแรงบันดาลใจ ก็อาจทำให้เจอการเคลื่อนไหวของความคิดที่ต่างไปจากเดิม ได้เหมือนกัน

กรณีนี้การกลับมาหา #fridayplaylist ด้วยการนึกถึงเพลงในความทรงจำ
ทำให้ไปเข้าใจ ความลึกซึ้งของรายการ "จังหวะจะเดิน" ได้มากกว่าที่เคยดูแบบผ่านๆ
ซึ่งอาจเคยชอบในแง่ความแปลกใหม่ แต่ครั้งนี้ได้แก่นบางอย่าง
ที่รู้สึกว่ามันงดงาม กว่าการเป็นแค่รายการทีวี รายการหนึ่ง

เอาว่า แค่ประโยคเปิดของรายการก็สะกดวิญญาณแล้วครับ

"ผมชอบคำพูดอยู่ประโยคนึง จากภาพยนตร์เรื่อง Music&Lyric ที่กล่าวเอาไว้ว่า"

“ไม่มีอะไรบนโลกใบนี้ ที่จะสามารถทำให้คุณรู้สึกดีขึ้นมา

ได้รวดเร็วเท่ากับการฟังเพลงดีๆ สักเพลงหนึ่ง”



เพลงที่เคยฟังนานมา ก็ยังให้แง่มุมใหม่ๆ ได้เหมือนกันแฮะ
ฟังซ้ำ

เพลง ส่งต่อความรัก [จัง-หวะ-จะ-เดิน]

https://www.youtube.com/watch?v=xgiW8aek7A0

JKK
21 JUNE 2014
BKK

Jun 16, 2014

โลกในกรอบ


ในหนังสือหนึ่งเล่ม มีแง่มุมชวนขบ
มีประโยคชวนคิด มีข้อมูลกระทุ้งใจ

ถ้าจะเอาเรื่องจากในหนังสือมาเล่าซ้ำ
ก็ไม่ใช่หน้าที่ของผู้อ่านที่ดี เอาเป็นว่า
แค่อยากจดบางจังหวะของเรื่องที่ชอบ
เอาไว้เป็นแหล่งอ้างอิงส่วนตัว

มาเริ่มกันที่เล่มนี้ละกัน

โอเวอร์ตัน แผนลวงโลก The Overton Window
เกลนน์ เบ็ก /เขียน  - ปัทมา อินทรรักขา /แปล           แพรวสำนักพิมพ์

มีแนวคิดเกี่ยวกับแก่นของทฤษฎีสมคบคิด ที่น่าสนใจในหนังสือเล่มนี้
หาวิธีที่จะเล่าต่อให้เห็นภาพ ก็เลยคัดเลือกบางช่วงบางตอน มาให้อ่านกันดู

สาธารณชนน่ะสูญเสียความกล้าที่จะเชื่อไปแล้วละ พวกเขาสละความสามารถในการคิดของตนไป
พวกเขาไมสามารถเรียบเรียงความคิดเห็นได้อีกต่อไปแล้วด้วยซ้ำ พวกเขา "ดูดซับ" ความคิดเห็น
ของตนเองเข้าไปขณะนั่งอ้าปากค้างอยู่หน้าจอโทรทัศน์ ความคิดของพวกเขาถูกเสกสรรปั้นแต่ง
โดยผู้คนแบบผมไง พวกสาธารณชนทำไมหรือ เมื่อยี่สิบปีก่อนในห้องนี้ ผมแสดงให้นักธุรกิจ
ที่มองการแคบกลุ่มเล็กๆ กลุ่มหนึ่งเห็นว่าทำยังไงถึงจะขายสสารที่มีอยู่อย่างอุดมสมบูรณ์เป็นที่สุด
บนโลกใบนี้แก่สาธารณชนในราคาที่สูงกว่าน้ำมันรถเกรดพรีเมียมถึงสิบเท่า ก็น้ำที่ไหลจากก๊อกในครัว
ของพวกเขาเองในราคาเศษหนึ่งส่วนสิบของเพนนีเดียวต่อแกลลอนนั่นยังไงละ นั่นคงเป็นเรื่องที่ดูเหมือน
จะไม่น่าเชื่อเลย มันท้าทายตรรกะและเหตุผลทั้งมวล ปู่ย่าตายายของคุณคงเรียกมันว่าโจรกรรม
การหลอกลวงหรือลักโขมยอย่างไร้เหตุผล...และก็สมควรอยู่หรอกถ้าจะให้ผมเสริมนะ
แต่ประสบการณ์ 
ครั้งนั้นได้พิสูจน์ให้ผมเห็นสิ่งหนึ่ง 

นั่นคือการจะขายอะไรก็ได้แก่สาธารณะชน ไล่ตั้งแต่น้ำประปาขวดละสามดอลลาร์
ไปจนถึงสงครามเต็มรูปแบบนั่นน่ะนะนับเป็นดาบสองคม


...จอภาพวูบหายไปในทันที เหลือเพียงคำสามคำเป็นตัวหนังสือขนาดใหญ่สีดำบนพื้นขาว

ความหวัง และ ความหวาดกลัว

พวกคุณเข้าใจหรือยัง หากผู้คนถูกโกงไปเฉยๆ ก็มีความเป็นไปได้เสมอว่าสักวันหนึ่ง
พวกเขาอาจตื่นขึ้นมาและแข็งข้อต่ออาชญากรรมนั้น 

แต่เราไม่ได้เปลี่ยนความคิดของพวกเขา เราเปลี่ยนความจริงต่างหาก

คนส่วนใหญ่ไม่อยากให้ใครมายุ่งด้วย พวกเขาจะเออออไปกับทุกเรื่อง ตราบเท่าที่เรา
ทำให้พวกเขาเกิดภาพลวงตาเรื่องอิสรภาพแบบอเมริกันไปเรื่อยๆ

เราต่อเติมความหวังและหล่อเลี้ยงความหวาดกลัวของพวกเขา
และทันทีที่พวกเขาเชื่อ พวกเขาก็อยู่ในกำมือเราตลอดกาล


......................................................................................................................................

อ่านเจอแนวคิดที่ในหนังสือเรียกว่า "กรอบโอเวอร์ตัน" แล้วน่าเก็บมาคิดต่อ

มันมีชื่อเรียกว่า "กรอบโอเวอร์ตัน" ...
เป็นวิธีการอธิบายสิ่งที่สาธารณชนพร้อมที่จะยอมรับในประเด็นใดก็ตามในขณะนี้
เพื่อที่เราจะสามารถตัดสินใจได้ว่าจะโยกย้ายมันไปสู่สิ่งที่เราต้องการด้วยวิธีไหนจึงจะดีที่สุด


"กรอบโอเวอร์ตัน" ทำงานยังไง

ส่วนปลายสุดของเส้นตรงยาวนี้ หมายถึงความเป็นไปได้แบบสุดโต่ง 
ตรงปลายสุดของแถบวัดข้างนี้คือสิ่งที่ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นไปได้
...เช่นถ้าเรากำลังพูดถึงรัฐบาลอยู่ ก็หมายถึงว่ามีเสรีภาพมากเกินไปที่สุดปลายข้างนี้
ซึ่งก็คืออนาธิปไตย และเป็นเผด็จการแบบออร์เวลเลียน จากบนลงล่างอย่างเบ็ดเสร็จสมบูรณ์
ที่สุดปลายอีกข้าง ดังนั้นจึงไม่มีเสรีภาพเลย 

"ลองดูการรักษาความปลอดภัยของสายการบินเป็นตัวอย่างละกัน"

สี่สิบปีก่อน ผู้คนสามารถเลี้ยวรถเข้ามาจอดในสนามบิน
แค่ไม่กี่นาทีก่อนที่เที่ยวบินของพวกเขาจะออกเดินทาง และได้รับการต้อนรับด้วยความสุภาพและเคารพ

ไม่ต้องแสดงบัตรประจำตัวเลย แค่ตั๋วใบเดียว จากนั้นก็ขึ้นเครื่องบินโดยแทบจะพกข้าวของอะไรก็ได้
ไว้ในกระเป๋าเดินทางของพวกเขา มีการรักษาความปลอดภัยอยู่บ้างหรอก แต่ก็แทบมองไม่เห็น
ทุกวันนี้ นั่นเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นไปได้ใช่มั้ย ดูเหมือนว่าเราจะไม่มีวันย้อนกลับไปหายุคนั้นได้อีก

ทีนี้ตรงสุดปลายอีกข้างของแถบวัด ลองทำให้ผู้โดยสารมาถึงก่อนสี่ชั่วโมงเพื่อเข้าแถวผ่านขั้นตอน
การรักษาความปลอดภัย ไม่อนุญาตให้มีกระเป๋าหิ้วขึ้นเครื่อง  บังคับใช้การตรวจค้นแบบถอดเสื้อผ้าออกหมดตามข้อบังคับ เอกซเรย์แบบเต็มตัว มีการตรวจค้นซอกหลีบในร่างกายสำหรับทุกคน

ถ้าจู่ๆ คุณต้องผ่านขั้นตอนทุกอย่างที่ผมพูดไป คุณก็จะเลิกบินไปเลยถูกมั้ย 
และถ้าไม่มีการรักษาความปลอดภัยอะไรซักอย่าง คุณก็ไม่มีวันย่างเท้าขึ้นไปบนเครื่องเหมือนกัน
ดังนั้น "กรอบโอเวอร์ตัน" ของคุณจึงอยู่ตรงไหนสักแห่งระหว่างกลางภายในกรอบสี่เหลี่ยมนี้ 
แต่เป้าหมายของผมคือ ทำให้คุณยอมรับเรื่องสุดโต่งทางโน้นมากขึ้นทีละขั้น

สมมุติว่าพรุ่งนี้เจ้างั่งคนหนึ่งหาทางขึ้นไปบนเที่ยวบินสักเที่ยวพร้อมระเบิดทำเองชิ้นจิ๋วๆ ชนิดหนึ่ง 
นั่นจะกลายเป็นข่าวไปทั่วอยู่หลายสัปดาห์เลย ไม่ว่าหมอนั่นลงมือสร้างความเสียหายจริงๆ รึเปล่า
คุณจะเกิดกลัวขึ้นมา และโทรทัศน์ก็กำลังบอกคุณว่า เท่าที่เราต้องทำคือซื้อเครื่องมือตรวจกรองที่แพงขึ้น
จ้างคนพวกเดียวกับที่ปล่อยให้เจ้าบ้านั่นขึ้นเครื่องไปในทีแรกมากขึ้น 
และยอมละศักดิ์ศรีไปอีกนิดตรงจุดตรวจ พวกเราก็จะปลอดภัย

แน่ละว่านั่นคือเรื่องโกหก แต่ก็ให้ผลอย่างที่ต้องการ

"แล้วมันก็จะเคลื่อนย้ายกรอบโอเวอร์ตันนั่น" 
"ถูกแล้ว"

เราใส่เหตุการณ์สุดขั้วที่เป็นเท็จไว้ที่ปลายทั้งสองข้างเพื่อทำให้ทางเลือกตรงกลาง
ดูเป็นที่ยอมรับได้เมื่อเทียบกันแล้ว และหลังจากนั้นเมื่อกระตุ้นสักหน่อย คุณก็สามารถโดนชักนำ
ให้เห็นพ้องกับเรื่องบางอย่างที่คุณคงไม่มีทางจะยอมรับเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา

"แล้วกรอบโอเวอร์ตันนี่นะ มีการใช้อยู่ตลอดเวลาเลยหรือ"

"ตลอดเวลา" ทุกที่ที่คุณมองเห็น เราไม่เคยปล่อยให้วิกฤตการณ์ดีๆ 
ต้องสูญเปล่าหรอก และต่อให้ไม่มีเหตุวิกฤติอยู่ แต่ก็ไม่ยากนักที่จะสร้างขึ้นมาสักเรื่อง

ถ้าปราศจากเหตุการณ์เขย่าโลกครั้งใหญ่แบบเพิร์ลฮาร์เบอร์ หรือ 11 กันยาน่ะ
นี่คือหนทางเดียวที่จะใช้ได้ผล แค่กระทุ้งนิดๆ หน่อยๆ ไปในทิศทางที่ถูกต้องและยังไม่ทันรู้ตัว

สิ่งที่พวกเขากำลังแสวงหาคือ 
วิวัฒนาการ ไม่ใช่ การปฏิวัติเปลี่ยนโฉม












อ่านจบแล้วก็คุยกับตัวเองว่า ถ้า Overton Window มีอยู่จริง
คำว่า "โลกนี้อยู่ยากขึ้นทุกวัน" นี่เบาไปเลย เพราะ
โลกมันอยู่ยากมานานละ และมันเป็นความยาก
ที่มีคนจงใจทำ

JKK
17 June 2014
BKK





May 18, 2014

เลือกโลก



















Movie: Another Earth (2011)

ชีวิตมักชวนเชื่อว่าเรามีทางเลือก
โลกหมุนไปแล้ว ไม่เคยหมุนกลับ
แต่ความฝันถึงโลกคู่ขนานก็ยังคงอยู่
คู่กับความเศร้า ความสูญเสีย ของผู้คน

ชีวิตเดินไปเรื่อยๆ พร้อมกับโลกหมุน
แต่ระบบสุริยะจักรวาลในใจบางทีเนิบช้ากว่า
คงจะน่าสนใจถ้าในบางจังหวะชีวิตเราเลือกได้
ว่าจะให้โลกหมุนกลับหลัง หรือเคลื่อนไปข้างหน้า

ถ้าโลกคู่ขนานมีอยู่จริง
เราจะเลือกโลกได้ไหม
หรือใครจะเลือกโลกของเรา

jkk
18may2014
bkk


May 4, 2014

เจตนาใต้ผิวหนัง










ภายนอกหรือภายใน ที่กำหนดใช้เจตนา?








Movie: Under The Skin

เราอาจเล่นเป็นผู้ล่า
เพราะเชื่อว่าเปลือกนอกเป็นตัวกำหนด
แต่เราก็อาจกลายเป็นเหยื่อ
ด้วยเปลือกนอกเดียวกัน
ถ้าเราไม่ได้ใช้เปลือกนอกนั้น
ให้ถูกที่ถูกทาง

ถ้ากล้าลองถอดเปลือกนี้ออก
สลัดข้อกำหนดที่มาพร้อมผิวภายนอกนี้ไป
มันจะเกิดคำถามว่า
"เจตนาที่แท้ มันเกิดจากภายในอันลึกล้ำ
หรือเรารับใช้แค่ข้อกำหนดพื้นๆ
ที่แฝงมากับเปลือกนอกนั้น?"

แล้วเราจะตอบยังไง?

JKK
4May2014

เพราะ +PML
ทำให้กลับมา Blog ซะหน่อย
หลังปล่อยร้างมาเรื่อยๆ


Oct 28, 2013

เด็กชายคนเดิม

อิสระในการสร้างรัง....สัญชาตญานดั้งเดิมของเด็กผู้ชาย ที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

 

Movie: The Kings of Summer

เด็กผู้ชาย ร้องเรียกหาอิสระ ที่จะสร้างกฏของตัวเอง
สร้างบ้าน หาอาหาร ปกป้องความรัก...คนรัก
เมื่อมีบ้าน มีอาหาร จากกฏที่ตัวเองเชื่อมั่นแล้ว
แต่ไม่มีความรัก...คนรัก อยู่ด้วยกันที่บ้าน

เด็กผู้ชาย ต้องส่องกระจก มองหาตัวเอง อีกครั้ง
แต่สิ่งที่เห็น คือผู้ใหญ่คนนั้น
คนที่สร้างกฏของบ้านขึ้นมานั่นเอง

เด็กผู้ชายคนนั้น - ผู้ใหญ่คนเดิม

 

Oct 14, 2013

ความรักเป็นเรื่องเละเทะ



Movie: Blue Jasmine

ความรักเป็นเรื่องเละเทะ
ต้องยอมรับรอยเปื้อนของมันให้ได้
อย่าเอาเปลือกของการใช้ชีวิตคู่ 
หรือความสมบูรณ์แบบในอุดมคติ
มาตัดสิน เมื่อความรักเริ่มมีตำหนิ

จน รวย ก็ต้องอยู่กับความรัก แบบที่มันเป็นจริงๆ
อย่าสร้างสิ่งลวงตามาป้องกันชีวิตคู่

เพราะมันจะทำลายความจริงที่ว่า
ถึงความรักจะเละเทะ ก็จงอยู่กับมัน
อย่าทำลายมัน อย่าทำร้ายกันและกัน

[ทดลองพิมพ์ตามที่เขียน]

Sep 27, 2013

Do Cool Sh*t



ไม่บ่อยครั้ง...
ที่จะอ่านหนังสือจบ ในเวลาค่อนข้างเร็ว
Do Cool Shi*t หนังสือ How To 
ที่กระทุ้งให้เราลงมือะไรใหม่ๆ ...ซะที
ให้ความมั่นใจให้เราสร้างสภาพแวดล้อมชีวิตใหม่ๆ ได้ด้วยตัวเอง

หนังสือเป็นอีกหนึ่งหลักฐาน ที่ยืนยันว่า
ในยุคนี้ การสนใจแค่เรื่องของตัวเอง
อาจเป็นวิธีสร้างทางใหม่ๆ
แค่เรามองตัวเองให้เห็น
แล้วลงมือทำ

Mar 15, 2013

สื่อ+ภาษา


 สื่อ/สัมพันธภาพ/ยุคสมัย

Jan 11, 2013

ไทยไทย

คนไทยใช้ชีวิตตามความเชื่อ
โดยไม่จำกัดรูปแบบการดำรงชีวิต

เราจัดวาง ไม่ใช่ ออกแบบ
เราศรัทธา ไม่ใช่ มั่นใจ
เราผูกพัน ไม่ใช่ รัก
เราเฝ้ารอ ไม่ใช่ มุ่งมั่น
เรารู้ทัน แต่เรา ไม่เท่าทัน
เราแค่ทำได้ ไม่ใช่ อยากทำ
เราเสริม แต่ไม่ ค่อยสร้าง
เราปรับ แต่ เราไม่แก้
เราหมั่นใส้ แต่ ไม่แข่งขัน
เรานินทา เราไม่ได้ด่า
เราทน แต่เรา ไม่ยอม
เราสงสาร แต่เรา ไม่รู้วิธีช่วย
เราง่ายๆ แต่เรา ไม่พอใจ
เราเจริญขึ้น แต่เรางามน้อยลง

jakk
88/234



Party ติด#Tag

วันนี้ไม่อัพเดทข่าว แต่มาจัดเก็บไอเดีย
ที่คิดได้ระหว่างทางกลับบ้าน
(ยังนึกที่มาไม่ได้เลย ทำไมถึงคิดเรื่องนี้)
ไอเดียที่ว่า จะเอามาแก้ปัญหา
หัวข้อสนทนาในงานปาร์ตี้....
ที่มักจะกระจัดกระจาย บางคนก็ได้แต่ฟัง
บางคนก็พูดจนไม่ฟังใคร
ที่สำคัญ หัวข้อมันจะวกๆ วนๆ บางทีก็มีแต่เรื่องเดิมๆ ไม่ค่อยจะมีจังหวะให้แต่ละคน
ได้พูดเรื่องที่ตัวเองรู้มา หรือเรื่องที่กำลังสนใจ
ปัญหาเหล่านี้จะหมดไป ถ้าคุณนำวิธีของ
"Party มี#Tag" ไปใช้!
นึกภาพดูว่า ถ้าทุกคนในงานปาร์ตี้
ต้องติด #Tag เรื่องที่ตัวเองอยากคุย
เหมือนกับเวลาเราโพสอะไรใน Twitter
หรือ Instagram เราก็จะติด #Tag
ว่ามันเป็นเรื่อง เป็นภาพ เกี่ยวกับอะไร
ทีนี้ เราเอาการติด #Tag มาใช้ในงานปาร์ตี้
โดยทีา ในคืนนั้น ทุกคนต้องเลือก #Tag
ที่จะติดให้กับตัวเอง 1#Tag แล้วทุกคน
ก็จะรู้ว่า เออ คืนนี้ไอ้นี่มาแนวไหน
อยากคุยเรื่องอะไร จะได้ชวนคุยถูก
ชักสนุกคิดต่อแฮะ
ทีนี้ดีไซน์ของไอ้ #Tag นี้ จะเป็น Post-It
ที่ให้แต่ละคนเขียนเอง หรือ เขียนไว้ให้เลือกก็ได้ แล้วแต่ว่ากลุ่มปาร์ตี้นั้นช่างคิดแค่ไหน
ถ้าเจอปาร์ตี้ติ๋มๆ คนไม่ค่อยรู้จักกัน ก็อาจเป็น
แนวสุ่มจับไป
อล้วติด #Tag ไว้ที่หน้าอกของแต่ละคน
ได้ #Tag อันไหนก็ถือว่าต้องงัดความรู้ ความคิดเรื่องนั้นมาคุยในปาร์ตี้
+แต่ Original Idea ของผมคือ
แต่ละคนควรครีเอท #Tag เอง เพื่อจะได้
บอกคนอื่นว่าตัวเองกำลังอยากพูด
เรื่องอะไรในคืนนี้
หรือจะดีไซน์เป็นการ้ขียน #Tag ไปที่แก้วกระดาษของแต่ละคน ก็ดูมีดีไซน์ไปอีกแบบ
ทีนี้นึกภาพว่า ในวงปาร์ตี้ ทุกคนจะมีเรื่องคุย
จะรู้ว่าคืนนั้น วันนั้น เพื่อนสนใจเรื่องอะไรกันอยู่บ้าง ผมว่านี่อาจเป็นไอเดียที่ทำให้ปาร์ตี้
นี้มีเรื่องใหม่ๆ คุย มีคนที่ไม่เคยพูด
แต่จะมีเรื่องคุย เพราะติด #Tag บอกเรื่อง
ที่ตัวเองกำลังสนใจ หรือกำลังอยากคุย
...อ้อ นึกได้แล้วว่าทำไมถึงคิดไอเดียนี้ขึ้นมา
เพราะระหว่างทางกลับบ้าน ไปเห็นโฆษณา
ที่มีฉากเป็นห้องประชุม ประชุมหาไอเดีย...
เลยนึกไปถึงว่ามันมีวิธีการใหม่ๆ
ในการหาไอเดียร่วมกันไหม
แล้วไอเดีย Party ติด #Tag ก็โผล่มา
เลยคิดว่า เออเอาไปใช้กับปาร์ตี้
น่าจะสนุกกว่าใช้ในห้องประชุม
มีใครสนจะลองทำไหม
jakk
บ้าน88/234

Dec 18, 2012

I'm Home Lag

อาการมึนเวลา
จากการย้ายบ้านใหม่ๆ
ไม่ต่างอะไรกับ
อาการมึนๆ หลังจากลงเครื่องบิน
ที่บินข้ามเวลามา...
 
ผมเคยบินข้ามเวลา
ย้ายไปอยู่ไกล
วันที่ได้ย้ายกลับมา
ก็มึนกับเวลาและสถานที่
 
วันนี้ไม่ได้บินข้ามเวลา
แค่ขับรถข้ามถนนมา
อยู่บ้านใหม่
 
ทำไมอาการถึงไม่ต่างจากการมึนเวลา
แบบที่เคยเป็น
 
 
jakk
บ้านสุขุมวิท
 
 
 

Nov 13, 2012

Print Preview - Leica M Monochrom [info book]

โปรเจ็คต์ Print Preview ที่คิดค้างไว้ กลับมาพร้อม iPhone5
 
Print Preview คือคลิปที่จะพลิกหน้ากระดาษมีดีไซน์ของสื่อสิ่งพิมพ์
 
jakk

Oct 31, 2012

Architect/Sketch/Instagram

เพราะเหลือบไปเห็นลายเส้นสเก็ตซ์สถาปัตย์นี้ บนสเตตัสของรุ่นพี่ที่เป็นสถาปนิก

พร้อมกับแอบเห็นไอคอนของ Instagram คู่มาด้วย
ทำให้สมองที่เต็มไปด้วยคาเฟอีน ตื่นคิดขึ้นมาได้ประเด็นนึง
ทั้งๆ ที่ผมยังไม่ได้ถามไปว่า พี่แกโพสภาพสเก็ตซ์ลง Instagram บ่อยแค่ไหน
แต่ก็สนุกคิดไปแล้วว่า หรือนี่คือภาษาพูดเฉพาะของสถาปนิก
หรือว่าในวงโซเชี่ยลของสถาปนิก จะมีแต่คนโพสสเก็ตซ์เตตัส #sketchtatus
คุยกันประสาสถาปนิก...
 
ก็ในเมื่อนักเขียนก็ชอบโพสคำคม
ช่างภาพก็สะสมภาพสวยๆ บนไทม์ไลน์
คนดังก็แต่งไปโชว์ไปในโพสแฟชั่นสไตล์
แล้วจะแปลกอะไรถ้าสถาปนิกนักสร้าง
จะพูดคุยกันเป็นภาษา จุด เส้น ระนาบ
 
ก่อนจะฟุ้งไปไกลผมเลยกดไลค์ไปใต้รูปนี้
พร้อมๆ กับพยายามจับสาระจากสิ่งที่ตัวเองคิดฟุ้งขึ้นมา
จนได้ออกมาเป็นความพยายามที่จะเขียนบล็อคนี้
ในแง่มุมที่ผมถนัด ซึ่งไม่ใช่งานสถาปัตย์แน่นอน
 
เพราะผมคงจะคิดในมุมของการใช้โซเชี่ยลเน็ตเวิร์คในมือของทุกท่าน
ให้เป็นเครื่องมือสื่อสาร ที่ถูกที่ถูกทาง กับคนหลายๆ แบบ
ในเมื่อเราทำงานไม่เหมือนกัน เราเห็นไม่เหมือนกัน
แต่ใน Instagram ทำไมถึงมีแต่ภาพนก ภาพฟ้า ภาพต้นไม้
ป้ายบอกทาง จานอาหาร ดอกไม้ ทะเล แก้วกาแฟ สายไฟ ...ทำไม?
 
ในเมื่อเราทำงานด้วยภาษาชีวิตที่ต่างกัน....ทำไมเราต้องสื่อสารเรื่องเดียวกัน?
 
ไม่เห็นจะแปลกถ้าสถาปนิกจะโพส Art of Process ที่เป็นได้ทั้ง
งานสเก็ตซ์ ร่างคอนเซ็ปต์ คำคิด ทฤษฏีออกแบบ หรือแม้แต่แอบวาดการ์ตูน
ซึ่งนั่นอาจเป็นภาษาของคนสร้างบ้าน ที่ไม่ต้องไปโพสอะไรบ้านๆ แบบคนอื่น
โดยเฉพาะการโพสภาพสเก็ตซ์ มันคือการ Share เสน่ห์ของสมุด Sketch ที่วาดไม่เสร็จ
 
ถ้าเราแต่ละคนใช้ Instagram ในภาษาของตัวเองให้มากขึ้น
โลกของ Instagram มันก็จะเป็นโลกที่มีคนทุกประเภท...
โลกที่ทุกคนไม่ต้องมองอะไรเหมือนกันไปทั้งหมด
 
ที่เขียนไหลมาตามตัวอักษรทั้งหมดนี้ มีข้อเสนอเล็กๆ ข้อนึง
ว่าในเมื่อเรากำลังก้าวไปพร้อมกับยุคที่ทุกอย่างเชื่อมโยง
แต่บางที Social Network มันจะ Work กับคนแต่ละแบบจริงๆ
มันอาจขึ้นอยู่กับว่าเราได้ใช้ภาษาเฉพาะทางของตัวเอง เหมือนกับ
Instagram ของรุ่นพี่สถาปนิกคนนี้ ที่ได้พูดออกมาเป็นลายเส้นอย่างน่าสนใจ
 
จนทำให้ผมคิดต่อไปว่า คงจะดีถ้าเรามีภาษาใหม่ๆ ในโลกของโซเชี่ยล
และการเชื่อมโยงของเครือข่ายที่เข้มข้นในเรื่องสนใจเดียวกันจริงๆ
ขออนุญาต จบด้วยวลีแบบสถาปนิกสไตล์...
 
ถึงเวลาสร้าง Function ใหม่ๆ ให้กับ Form เดิมๆ ที่เรียกว่า Social Network
 
jakk
บ้านลาดพร้าว, กรุงเทพมหานคร
 

Oct 28, 2012

มีความต่าง ชีวิตจึงดูน่าสนใจ

 
สเตตัสลอยๆ ของสหายคิดคนนี้ของผม
ชวนกบาลให้คิดเลยเถิดไปถึงว่า...สหายคนนี้กำลังเปรียบเทียบ
เพลงแจ๊สกับชีวิต...ซึ่งผมเดาไม่ผิด
 
แต่ว่าความรู้เรื่องเพลงแจ๊สผมเท่าหางอึ่งย่าง
เลยไม่บังอาจยกจังหวะ หรือแนวทางของแจ๊สมาพูดถึงได้
ว่าความไร้ระเบียบที่ว่า มันเป็นแบบไหน
 
แต่ถ้าความไร้ระเบียบของชีวิต ผมว่าผมรู้จังหวะของมันอยู่นะ
และผมสามารถอธิบายมันได้ด้วยเพลงๆ นึง...ที่ไม่ใช่เพลงแจ๊ส
 
 
Jakk
บ้านลาดพร้าว, กรุงเทพมหานคร